De lente steekt de kop op, waarom fluisteren?

In dit artikel:

De columnist beschrijft hoe het voorjaar — krokussen en narcissen die onverschrokken boven de grond komen — voor haar symbool staat van eerlijkheid en vanzelfsprekendheid, en zet dat tegenover een maatschappelijke tendens in Nederland: traditionele eigen feestdagen worden steeds voorzichtig genoemd of gepaard met neutrale termen, terwijl nieuwe of andere vieringen zoals Eid Mubarak publiekelijk wél ruim baan krijgen.

Ze signaleert dat Sinterklaas en Kerst vaker verzacht of omzeild worden (denk aan “fijne feestdagen”) uit angst iemand te beledigen, en ziet daarin geen strijd tussen groepen maar een verlies van zelfvertrouwen en identiteit. Volgens de column ontstaat hierdoor geen gelijkwaardigheid maar onzekerheid, die polarisatie kan voeden. De lentebloemen fungeren als metafoor: zij vragen geen toestemming en excuseren zich niet voor hun aanwezigheid — een oproep om eigen tradities weer open en zonder schaamte te vieren.

De schrijver pleit ervoor dat Nederland meerdere tradities kan dragen zonder eigen erfgoed te verbergen, en roept op tot herwonnen standvastigheid: niet fluisterend, maar duidelijk zijn over wie we zijn. De tekst eindigt met een persoonlijke groet voor Pasen en de kanttekening dat de column op persoonlijke titel is geschreven.