Belasting verdubbelen terwijl doelen niet worden gehaald?

In dit artikel:

De aangekondigde verdubbeling van de waterschapsbelasting tot 2050 door de Unie van Waterschappen roept terecht vragen op over het eigen beleid van de waterschappen. De rekening voor burgers en het mkb gaat flink omhoog, terwijl steeds duidelijker wordt dat onderhoud, modernisering en waterkwaliteit jarenlang onvoldoende prioriteit kregen. Veel rioolwaterzuiveringsinstallaties uit de jaren ’80 zijn volgens de waterschappen aan het einde van hun levensduur en grote delen van de technische infrastructuur zijn verouderd.

Waterschap Hollandse Delta spreekt zelf over jaren van gefragmenteerde techniek en achterstallig onderhoud bij gemalen en installaties. Een tussentijdse evaluatie van provincie Zuid‑Holland toont dat geen enkel water momenteel aan de Europese normen voldoet, ondanks enkele honderden miljoenen euro’s aan investeringen in de afgelopen 15 jaar. Ook zou bijna 60% van de geplande maatregelen niet zijn uitgevoerd—een aanwijzing dat uitvoering en beleid ernstig achterlopen.

Dat maakt het begrijpelijk dat inwoners kritisch zijn over een extra belastingstijging, temeer omdat de lasten ongelijk lijken te worden verdeeld: huishoudens en het mkb betalen meer, terwijl sommige agrariërs profiteren van verlagingen. Klimaatverandering rechtvaardigt investeringen in dijken, gemalen en zuiveringen, maar voorafgaande uitleg is nodig: waarom ontstond het achterstallig onderhoud, waarom faalden eerdere maatregelen en welke interne inefficiënties worden eerst aangepakt? Zonder die verantwoording blijft het beeld bestaan van organisaties die jarenlang achter de feiten aanliepen en nu de kosten doorschuiven naar burgers.